Pierwsza komunia 09.05.2010 o godzinie 9.30
List Proboszcza do Rodziców dzieci przystępujących do
I Komunii świętej w Mrozach
Pierwszy pełny udział w Eucharystii
Pierwsza Komunia święta jest dla dziecka wielkim świętem, jakie organizuje mu rodzina, nierzadko zresztą nadając temu przesadną oprawę. Nie zapominajmy jednak, że istota tego wydarzenia polega na włączeniu uświadomionego tym razem (nie tak jak przy chrzcie świętym) dziecka w życie wspólnoty parafialnej, na uroczystym wprowadzeniu go w pełne uczestnictwo we Mszy świętej, którą ta wspólnota celebruje. Powinna ona uzewnętrznić się w świętowaniu całej rodziny parafialnej. Eucharystia nie jest sprawą wyłącznie rodziny dziecka, ale całej wspólnoty. Sakrament Pierwszej Eucharystii powinien być celebrowany w większej wspólnocie także po to, by przystępujące do niego dziecko widziało, że są obok niego inne dzieci: które zna lub nie, lubi lub przeciwnie. To wtedy już kształtuje się w nim pojęcie wspólnoty.
Aby jednak to święto dziecka stało się świętem wspólnoty Kościoła, potrzebne jest głębokie zrozumienie sensu, jaki kryje się w celebracji Pierwszej Komunii świętej. I potrzebna jest odpowiednia kultura wspólnotowa. To dzięki niej może utworzyć się środowisko, które zapragnie zorganizować w tym momencie święto dziecku doznającemu ważnego wtajemniczenia chrześcijańskiego (do takiego poziomu trzeba dorastać poprzez formację duchową, która rozpoczyna się we wczesnym okresie życia, potem rozwija się i objawia swe owoce zarówno w wymiarze kościelnym, jak i społecznym). W przeciwnym razie uroczystość tak wielkiej wagi będzie miała piętno indywidualizmu, wyrażającego się w ucieczce od ludzi, schronieniu w zaciszu własnego domu lub restauracji. Co gorsza, stanie się okazją do nieprzyzwoitej zgoła rywalizacji w konsumpcyjnym pojmowaniu życia, takim, które nie zna żadnych innych ograniczeń poza ekonomicznymi. Jakież złe wspomnienia zafunduje się wtedy młodym istotom i jak fatalny początek świadomego życia chrześcijańskiego.
Zakorzenienie w wydarzeniach życia Jezusa Chrystusa
Pierwsza Komunia święta jest ściśle związana z Ostatnią Wieczerzą, którą Jezus obchodził z uczniami przed Swą śmiercią. Podając osobno chleb jako Ciało i kielich jako Krew, wskazał na Swą śmierć, gdyż według pojęć starotestamentowych śmierć następuje wskutek rozdziału krwi od ciała. Również apostoł Paweł wzywa, aby Komunię św. wiązać ze śmiercią Pańską. "Albowiem, ilekroć ten chleb jecie, a z kielicha tego pijecie, śmierć Pańską zwiastujecie, aż przyjdzie" (1 Kor. 11, 26).
Wieczerza Pańska ma być zgodnie ze Słowem Bożym stale powtarzana. Wynika to z przytoczonych słów apostolskich. A gdy Jezus mówi: "Pijcie z tego wszyscy, to jest krew moja, która się za was i za wielu wylewa", to pragnie, aby wszystkie pokolenia chrześcijan korzystały z Wieczerzy i by ona wszystkie je łączyła.
Sakrament Eucharystii odnawia wspólnotę, czyli społeczność chrześcijanina z Bogiem, która została zerwana przez grzech. Społeczność tę odnawia Chrzest i utrzymuje się ją przez wiarę wzbudzoną zwiastowaniem Ewangelii. Ponieważ jednak "stary człowiek", czyli skażona grzechem istota, nadal w chrześcijaninie dochodzi do głosu i podważa więź z Bogiem, Sakrament Komunii św. tę zachwianą wspólnotę wciąż na nowo wiąże.
Komunia jest również wzmocnieniem społeczności z Chrystusem. Przyjmujemy bowiem pod postacią chleba i wina prawdziwe Ciało i prawdziwą Krew Pańską. W ten sposób stajemy się uczestnikami ofiary Chrystusa na krzyżu i dostępujemy łaski odpuszczenia grzechu, wyjednanej przez tę ofiarę (1 Kor. 10, 16). Uwielbiony Chrystus łączy się z nami i posila nas życiem wiecznym. Jezus powiedział; "Kto spożywa ciało moje i pije krew moją, ten ma żywot wieczny i Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym" (Jan 6, 54).
Wreszcie Sakrament Komunii św. odnawia społeczność pomiędzy jej uczestnikami. Wszystkich łączy jedna łaska, wszyscy dostępują tego samego pokoju i wszyscy są złączeni jednym Duchem, który odnawia ich do nowego życia w bratniej miłości.
Znaczenie Eucharystii dla każdego chrześcijanina jest nieprzecenione. Czerpiąc z wielkiego skarbca Kościoła, Jan Paweł II przypomina w encyklice “Ecclesia de Eucharistia”: Zbawcza skuteczność ofiary urzeczywistnia się w pełni, kiedy w Komunii przyjmujemy Ciało i Krew Pana. Ofiara eucharystyczna sama z siebie jest skierowana ku wewnętrznemu zjednoczeniu nas, wierzących, z Chrystusem przez Komunię: otrzymujemy Tego, który ofiarował się za nas, otrzymujemy Jego Ciało, które złożył za nas na Krzyżu, oraz Jego Krew, którą przelał «za wielu (...) na odpuszczenie grzechów» (Mt 26, 28). Pamiętamy Jego słowa: «Jak Mnie posłał żyjący Ojciec, a Ja żyję przez Ojca, tak i ten, kto Mnie spożywa, będzie żył przeze Mnie» (J 6, 57).
Sam Jezus zapewnia, że owo zjednoczenie, związane przez Niego przez analogię ze zjednoczeniem, jakie ma miejsce w życiu trynitarnym, naprawdę się realizuje. Eucharystia to praw dziwa uczta, na której Chrystus ofiaruje siebie jako pokarm. Kiedy Jezus zapowiada to po raz pierwszy, Jego słuchacze są zaskoczeni i zdezorientowani, co zmusza Mistrza do podkreślenia obiektywnej prawdy zawartej w Jego słowach: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli nie będziecie jedli Ciała Syna Człowieczego ani pili Krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie» 0 6, 53). Nie chodzi tu o pokarm w sensie metaforycznym: «Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, a Krew moja jest prawdziwym napojem J 6, 55).
Gdy w Komunii św, przyjmujemy Ciało i Krew Chrystusa, przekazuje On nam także swego Ducha. Św. Efrem pisze: «Nazwał chleb swoim żyjącym Ciałem, napełnił go sobą samym i swoim Duchem. (...) A kto go z wiarą spożywa, spożywa Ogień i Ducha. (...) Bierzcie i jedzcie z tego wszyscy, spożywajcie z tym Ducha Świętego. Prawdziwie bowiem to jest moje Ciało, i kto je spożywa, będzie żył na wieki. (EdE 16-17)
Nie wystarczy oprawa ceremonii liturgicznej
Celem sakramentu Eucharystii jest pełne włączenie do wspólnoty Kościoła. W sakramencie chrztu zostaliśmy wezwani do formowania Jednego Ciała. Eucharystia realizuje to wezwanie. Komunia św. to nie otrzymanie Jezusa eucharystycznego; otrzymuje się Go, by tworzyć Kościół, by stawać się Jego Ciałem. Pierwsza Komunia święta nie powinna być antyświadectwem tej prawdy. Niestety, często dorośli stwarzają atmosferę sprzyjającą wyrażaniu przez dzieci postaw egoistycznych, dokładnie sprzecznych z tym, co wynika z Eucharystii.
Nie wystarczy zmienić jakiś element w wymiarze samej ceremonii. Niekiedy uroczystość Pierwszej Komunii świętej jest ceremonią nawet pobożnie przeżywaną, a jednocześnie bardzo daleką od tego co w niej istotne. Konieczne jest oczyszczenie umożliwiające odnalezienie na nowo wymiaru chrześcijańskiej inicjacji. Problemy pastoralne nagromadzone wokół Pierwszej Komunii świętej nie znikną w wyniku prostej korekty o charakterze formalnym. Praktyka sakramentalnej inicjacji powinna być na nowo dobrze przemyślana.
I pierwsza spowiedź, i Pierwsza Komunia św. są dla dziecka dużym przeżyciem. Pamiętajmy, że ma ono mniejszą możliwość percepcji — nie jest w stanie „objąć" całej rzeczywistości tych sakramentów. Ponadto — tak jak nikt nie nauczy się gry na skrzypcach tylko z teorii, tak też nie można się „nauczyć" życia sakramentalnego, nie uczestnicząc w nim. Wiedza pokazuje kierunek, ale trzeba samemu doświadczyć rzeczywistości sakramentalnej. Trzeba poznać intelektualnie, ale i poprzez doświadczenie ten sakrament, którym się zostało obdarowanym.
Sakramenty wtedy dadzą się pojąć jako początek, kiedy zostaną obudowane całym szeregiem katechez (nie lekcji religii) okołosakramentalnych (także po ich przyjęciu) dających możliwość coraz głębszego osobistego rozpoznania rzeczywistości sakramentalnej. Wobec tego w następnych latach i klasach powinno się omawiać z dziećmi wszystkie istotne elementy Mszy św.: akcentować Eucharystię jako związaną z dniem Pańskim, poświęconą bliźnim, budującą Kościół itd. I jeśli dziecko odkryje dzięki Eucharystii swoje miejsce w Kościele, to stopniowo dojrzeje do podjęcia coraz większej za niego odpowiedzialności, jaką nakłada na człowieka sakrament bierzmowania.
ks. dr Eugeniusz Jankowski – proboszcz
[ost. zmiana: ks. Eugeniusz Jankowski 2009-09-23 06:09:53]
|
